O czym jest ten film
- 30 września Hormozi zamknął swoim zespołowi dostęp do nowych budżetów na AI: firma wydaje na nie 16 razy więcej na pracownika niż przeciętna organizacja uchodząca za technologicznie zaawansowaną, a przychód stoi w miejscu.
- To ten sam człowiek, który w marcu kazał robić z nauki AI priorytet numer jeden, numer dwa, numer trzy… i numer dziesięć.
- W praktyce jego zespół działa już na pełnych obrotach: pięć agentów obsłużyło około 120 tysięcy zgłoszeń wsparcia (90 procent bez udziału człowieka), a produkcja medialna potroiła się w miesiąc bez ani jednego nowego etatu.
- Nowa logika zatrudniania: zamiast „zatrudnię montażystę” — rozbić stanowisko na kilka czynności i każdą zamienić w osobny, automatyczny proces.
- W sprzedaży jeden agent tekstowy sprzedaje już około 200 sztuk miesięcznie, ale w rozmowach telefonicznych ludzie wciąż wygrywają — nawet po dwóch latach prac nad głosem AI.
- Najważniejsza przestroga: firma, która wydała 350 tysięcy dolarów na zastąpienie 11 asystentów, choć ich praca w ogóle nie była wąskim gardłem biznesu.
- Test z notatki wewnętrznej: jeśli wykorzystanie AI rośnie, a przychód nie, zespół pracuje nad projektami bez znaczenia — i płaci za to tokenami.
- Hormozi nie zwolnił nikogo „przez AI” i dalej zatrudnia, ale radzi właścicielom podnieść poprzeczkę: kto jej nie przeskoczy, ten wypada.
- Rada dla pracowników: model „bring your own agent” — wytrenuj agentów do własnej pracy i zastąp siebie, zanim zrobi to ktoś inny.
- Ostatnie rzeczy, których AI nie podrobi: podejmowanie ryzyka, odpowiedzialność i realne doświadczenie. „Rzeczywistość jest fosą”.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Najpierw znajdź wąskie gardło, dopiero potem sięgaj po AI
Na czym polega: Firma z opowieści Hormoziego wydała 350 tysięcy dolarów — równowartość trzech lat pensji 11 wirtualnych asystentów — na zautomatyzowanie porządkowania danych, choć proces działał dobrze i w ogóle nie ograniczał wzrostu.
Jak stosować: Przed każdym projektem automatyzacji zadać jedno pytanie: co dziś naprawdę hamuje przychód — pozyskiwanie klientów, sprzedaż czy realizacja? Budżet i modele kierować właśnie tam.
Na co uważać: Działający proces nie jest automatycznie wart automatyzacji. Dostawcy modeli rozliczają się tak samo za projekty użyteczne, jak i bezwartościowe.
2.Eliminacja jest tańsza niż automatyzacja
Na czym polega: Zdanie Hormoziego: tańsze jest ustalenie, że coś nie jest priorytetem, niż zautomatyzowanie czegoś, co priorytetem nie jest.
Jak stosować: Zanim zaczniesz budować workflow, przejrzyj listę zadań pod kątem pytania „czy to zadanie w ogóle powinno istnieć?”. Część rzeczy po prostu skreśl.
Na co uważać: AI tak mocno obniżyła koszt wykonania czynności, że kusi automatyzowanie wszystkiego po kolei. Właśnie na tym wpadł zespół samego Hormoziego: rosnące zużycie modeli przy płaskim przychodzi.
3.Mierz trzy liczby: zasięgi, leady, pieniądze
Na czym polega: Test Hormoziego: jeżeli używasz AI cały dzień i nie zarabiasz więcej, masz ten sam problem co przed erą AI — robisz rzeczy bez znaczenia, z tą różnicą, że teraz kosztują tokeny.
Jak stosować: Raz w miesiącu zestaw rachunek za modele z wyświetleniami, liczbą leadów i przychodem. Jeśli pierwsza pozycja pnie się w górę, a reszta stoi — zmień cel automatyzacji na prawdziwe wąskie gardło.
Na co uważać: Samo zużycie AI nie jest wskaźnikiem sukcesu. To wygodna metryka „postępu”, która nie mówi nic o wyniku.
4.Rozbijaj stanowiska na procesy, nie zatrudniaj do ról
Na czym polega: Zamiast pytania „kogo zatrudnić?” pytanie „jakie pięć czynności składa się na tę rolę?” — i każda z nich staje się osobnym, mierzalnym procesem. Tak powstają klipy z „Hormozi Hotline”: model czyta transkrypt, wybiera momenty największego napięcia i od nich zaczyna cięcie.
Jak stosować: Weź swoją rolę albo rolę podwładnego, wypisz 4–6 czynności składowych i automatyzuj je pojedynczo.
Na co uważać: Jeden wielki „prompt na wszystko” jest trudny do zdiagnozowania i naprawy; drobne etapy można testować i ulepszać niezależnie.
5.AI do pomysłów, człowiek do ostatecznych zdań
Na czym polega: Hormozi skrócił pracę nad tweetami z 90 minut dziennie do 90 minut tygodniowo — ale podkreśla, że to nie AI pisze za niego, tylko podsuwa pomysły, z których on iteruje.
Jak stosować: Modele traktuj jako generator wariantów i selekcjoner, a ostatnie słowo — dobór słów i ton — zostaw sobie.
Na co uważać: W pełni oddelegowane pisanie wpada w rozpoznawalne wzorce: wymuszoną negację („nie to, nie tamto — tylko to”) i urywane, rytmiczne zdania. Czytelnicy to wyczuwają.
6.Daj modelowi dwanaście zasad i szesnaście próbek swojego tekstu
Na czym polega: Recepta Hormoziego na pisanie z AI: niełamalna lista zasad stylistycznych plus próbki własnych tekstów. Efekt ma być podobno pięć razy lepszy.
Jak stosować: Przygotuj raz na zawsze zestaw zakazów (zakazane zwroty, struktury, długości) i korpus swoich tekstów, po czym wklejaj do każdego promptu.
Na co uważać: Zasady muszą być konkretne, a próbki autentycznie twoje. Ogólniki w stylu „pisz ciekawie” nic nie dadzą.
7.Przy obietnicach sprzedażowych trzymaj się realnych liczb
Na czym polega: U Hormoziego jeden agent tekstowy sprzedaje około 200 sztuk miesięcznie — ale w telefonie nadal wygrywają ludzie, mimo dwóch lat prac nad syntetycznym głosem.
Jak stosować: Jeśli budujesz rozwiązania dla klientów, wychodź od takich benchmarków, nie od marzeń. Automatyzuj najpierw kanały pisane (czat, SMS, e-mail), telefon traktuj ostrożniej.
Na co uważać: Przepaść między pokazem a produkcją: głos AI potrafi robić wrażenie w demo, a zawodzić w prawdziwej rozmowie handlowej.
8.Zastąp siebie, zanim zrobi to ktoś inny
Na czym polega: Przyszły rynek pracy — według Hormoziego — to model „bring your own agent”: wytrenowane na własnej pracy agenty pozwalają wejść do firmy z ofertą „zamiast zakładać dział, weźcie mnie”.
Jak stosować: Zarezerwuj cztery godziny tygodniowo i w każdym bloku automatyzuj albo wzmacniaj jedno konkretne, powtarzalne zadanie. Za każdym razem idzie szybciej.
Na co uważać: Liczy się rozwiązywanie realnych problemów, nie samo bawienie się narzędziami: w badaniu autora wśród ponad tysiąca osób 70 procent tych, którzy wielokrotnie naprawili AI konkretny problem w pracy, odnotowało zwrot zawodowy — nową rolę, klientów albo podwyżkę.
9.Decyzje zostaw sobie
Na czym polega: Hormozi regularnie zadaje ten sam prosty wybór Claude’owi, OpenAI i kolejnym modelom — i dostaje rozjechane odpowiedzi. Jego reguła: zlecaj maszynie pisanie, nie myślenie.
Jak stosować: Modelom powierzaj przygotowanie opcji i argumentów, a rozstrzygnięcie podejmuj sam. Od czasu do czasu sprawdź narzędzia pytaniem kontrolnym, znanym ci odpowiedziami.
Na co uważać: Nawyk „najpierw zapytam AI” systematycznie osłabia własny osąd. Hormozi mówi to wprost: oddelegujesz decyzje — zgłupiejesz.
10.Buduj to, czego AI nie podrobi: stawkę i reputację
Na czym polega: Gdy inteligencja stanie się tania, wartość zostanie przy ryzyku i odpowiedzialności — ktoś musi podpisać decyzję, ryzykować pieniądze i odpowiadać za skutki. W treści oznacza to, że osoba, która naprawdę zbudowała dziesięć zespołów sprzedaży, zawsze wygra z kimś, kto tylko podpytał ChatGPT.
Jak stosować: Zbieraj dowody nie do podrobienia: realne projekty, liczby, case’y. W ofercie sprzedawaj efekt, którego chce klient, a nie technologię, na której go osiągasz.
Na co uważać: Rzeczywista przewaga działa tylko wtedy, gdy potrafisz ją pokazać i udowodnić — ukryte doświadczenie nie różni się na pierwszy rzut oka od wygenerowanego.
Redakcyjne tłumaczenie
Koniec z kolejnymi budżetami na AI
30 września Alex Hormozi (Informacja dodatkowa: Alex Hormozi — amerykański przedsiębiorca i inwestor, współwłaściciel holdingu Acquisition.com; jego materiały o biznesie mają wielomilionowe zasięgi) oznajmił zespołowi, że nie dostanie już żadnych nowych budżetów na sztuczną inteligencję. Jego firma wydaje na AI szesnaście razy więcej na pracownika niż przeciętna organizacja uchodząca za technologicznie zaawansowaną, a jak ujął to sam Hormozi: przychody stoją w miejscu, mimo że wykorzystanie modeli stale rośnie.
I to jest ten sam człowiek, który w marcu mówił:
„AI nigdy już nie będzie gorsza niż w tej chwili. Nauka korzystania z niej powinna stać się waszym priorytetem numer jeden, numer dwa, numer trzy… i numer dziesięć”.
Autor materiału przejrzał ponad dwieście filmów i wpisów Hormoziego, żeby ustalić, jak on i jego ludzie naprawdę pracują z AI, skąd bierze się powtarzający się u innych firm błąd za 350 tysięcy dolarów i co przedsiębiorca mówi o cięciu etatów.
Połowa jego myślenia o biznesie kręci się wokół AI
Hormozi zdecydowanie nie jest przeciwnikiem tej technologii — sztuczna inteligencja zajmuje, jego zdaniem, około połowy jego biznesowego myślenia. Przy premierze książki zespół postawił pięć agentów do obsługi zgłoszeń, bo większość z nich dotyczyła tylko tego, gdzie odebrać darmowe materiały:
„Uruchomiliśmy pięciu agentów, którzy obsłużyli — o ile pamiętam — gdzieś w okolicach 120 tysięcy zgłoszeń. 90 procent z nich udało się rozwiązać bez żadnej ingerencji człowieka”.
Podobnie wygląda to w zespole mediów:
„Nie wiem, czy zauważyliście, ale nasza produkcja medialna potroiła się w ostatnim miesiącu. Nie zwiększyliśmy zatrudnienia ani o jedną osobę. Udało się to, bo prompty przejmują 30, 40, 50 procent pracy — i ten udział rośnie. Jedna osoba wyrabia dziś normę trzech, potem zrobi normę pięciu, a następnie dziesięciu”.
Zatrudniaj procesy, nie etaty
Droga do takich wyników wygląda — według niego — niemal identycznie w każdej roli. Za przykład daje montaż wideo:
„Stare myślenie: muszę zatrudnić montażystę. Nowe myślenie: jakie pięć czynności wykonuje montażysta, żeby powstał film? Każdą z nich należy potraktować jako osobny proces”.
W praktyce, przy klipach z „Hormozi Hotline”, automatyzm czyta transkrypt, wyszukuje momenty największego napięcia, od nich zaczyna cięcie, a potem usuwa wszystkie „yyy” i „mmm” i składa gotowy materiał. Autor przyznaje, że niemal tak samo powstają dziś jego własne filmy: nagrywa, oddaje materiał Claude’owi, a model wycina nieudane ujęcia i martwą ciszę. Kolejne zautomatyzowane etapy obróbki dokładane są z czasem, jeden po drugim.
Pomysły z maszyny, zdania od człowieka
Podobnie wygląda pisanie — z jednym zastrzeżeniem, którego Hormozi pilnuje bardzo mocno: tekstów nie pisze AI.
„Zabierało mi to kiedyś półtorej godziny dziennie, teraz — około 90 minut tygodniowo. Jestem więc mniej więcej siedmiokrotnie wydajniejszy. Tego nie zautomatyzowałem. To nie AI pisze moje tweety. AI pomaga mi generować pomysły, na których potem iteruję, żeby powstały dobre wpisy”.
Także tematy do treści pochodzą z modeli. Hormozi nagrywa i transkrybuje swoje spotkania, a następnie przepuszcza transkrypcje — razem z kalendarzem — przez AI, które wyciąga najciekawsze momenty. Efekt? Zamiast wymyślać historię na potrzeby filmu, opowiada o rzeczach, które naprawdę mu się przydarzyły w danym tygodniu.
Autor dodaje, że taki system buduje się banalnie łatwo, zwłaszcza gdy rozmowy i tak są nagrywane. Odpowiedni prompt oraz wszystkie cytaty Hormoziego z tego materiału — wraz z linkami i znacznikami czasu — udostępnia w darmowym przewodniku w swojej społeczności na Skoolu.
Sprzedaż: agent sprzedaje na pisaniu, w telefonie wciąż wygrywają ludzie
Sprzedaż to jedyny obszar, który da się śledzić w czasie, bo Hormozi prognozował ją na głos od dawna. W styczniu 2025 roku mówił, że agent umawiający spotkania handlowe dzieli nas od gotowości jakieś trzy miesiące. W kwietniu: „mamy już AI-owego SDR-a, który dorównuje naszemu ludzkiemu zespołowi” (Informacja dodatkowa: SDR, sales development representative — handlowiec, którego zadaniem jest umawianie spotkań i pozyskiwanie potencjalnych klientów). A w niedawno opublikowanym klipie jego zespołu pada konkretniej:
„SDR-ów zatrudniamy nadal ludzi, bo człowiek wciąż jest lepszy od najlepszego AI. Mamy natomiast agenta tekstowego, który sprzedaje około 200 sztuk miesięcznie. Jednego agenta”.
Wniosek: pojedynczy agent już sprzedaje przez czat i wiadomości, ale w rozmowie telefonicznej — mimo dwóch lat prac nad syntetycznym głosem — przewaga jest wciąż po stronie ludzi. Dla firm, które budują takie rozwiązania dla klientów, to bardzo użyteczny punkt odniesienia.
Błąd za 350 tysięcy dolarów
Na każde przedsiębiorstwo, które wdraża AI rozsądnie, przypada jednak wiele takich, które robią z niej coś zupełnie innego. W podcaście „Diary of a CEO” (Informacja dodatkowa: „Diary of a CEO” — jeden z najpopularniejszych podcastów biznesowych świata, prowadzony przez Stevena Bartletta, brytyjskiego przedsiębiorcę) Hormozi opowiedział o firmie, którą właśnie oglądał — i w trzydziestu sekundach streścił całą swoją filozofię:
„Mieli jedenastu wirtualnych asystentów zajmujących się porządkowaniem danych i płacili im bodajże 11 tysięcy dolarów miesięcznie. Robili to dobrze, wszystko działało. A potem wydali 350 tysięcy dolarów na system AI, który miał tych jedenastu zastąpić. I uwaga: porządkowanie danych w ogóle nie było wąskim gardłem tego biznesu”.
Trzy lata pensji asystentów — pochłonięte przez automatyzację procesu, który działał bez zarzutu i nie ograniczał wzrostu. Każda firma ma bowiem dokładnie jedno takie ograniczenie; zwykle są to leady, sprzedaż albo realizacja usług. Tych 350 tysięcy zabrakło tam, gdzie naprawdę.
Zanim coś zautomatyzujesz, sprawdź, czy to w ogóle ma sens
Rozwiązanie Hormoziego brzmi prosta:
„Tańsze jest dla mnie ustalenie, że coś nie jest priorytetem, niż zautomatyzowanie czegoś, co priorytetem nie jest”.
Własna firma wpadła w dokładnie tę samą pułapkę — właśnie o tym była wrześniowa notatka. Płaski przychód przy rosnącym zużyciu modeli oznacza jego zdaniem, że ludzie kierują narzędzie w projekty bez znaczenia. Zamiast kolejnych budżetów zespół dostał więc szkolenia: nad czym pracować, żeby miało sens, i jak zużywać mniej tokenów przy tym samym efekcie. I tu Hormozi wymienia dostawców z nazwy:
„Obiecuję wam: Claude, czyli Anthropic, OpenAI i cała reszta — jeśli wystawiają wam fakturę, to wystawiają ją niezależnie od tego, czy to, co zbudowaliście, okazało się użyteczne, czy nie”.
Test trzech liczb
Dzień przed słynną notatką Hormozi opublikował wpis-test:
„Jeśli siedzisz w AI cały dzień i nie zarabiasz więcej, to znaczy, że masz ten sam problem, który miałeś przed erą AI: robisz rzeczy, które nie mają znaczenia. Z jedną różnicą — tym razem kosztują cię tokeny”.
Stąd trzy pytania, które autor radzi zadać sobie każdemu: od czasu, gdy zacząłem używać AI, czy przybyło mi wyświetleń? Leadów? Pieniędzy? Jeśli rachunek za tokeny rośnie, a te trzy pozycje stoją w miejscu — pora znaleźć prawdziwe wąskie gardło i w nie celować.
Ta sama zasada obowiązuje przy pracy z klientami: nie doczepia się AI do cudzej firmy dla samego doczepienia. Potrzebny jest zamiar i jedna konkretna liczba, którą zamierzamy ruszyć.
A PS z notatki to gotowa rada zawodowa dla każdego członka zespołu: „Pokaż, jak mało możesz używać i jak wiele z tego wyciągnąć”. Bo — jak podsumowuje Hormozi — „AI to tylko narzędzie. Nie jest odpowiedzią”.
Zwolnienia: czego (nie) powiedział
Czy Hormozi kogoś zwolnił przez AI? Autor szukał tego dokładnie i nie znalazł ani jednego takiego przypadku. Co innego słychać z drugiej strony:
„W Acquisition.com korzystamy z AI bardzo mocno — w reklamach, w treściach. I właśnie to pozwala nam, mówiąc szczerze, dalej zatrudniać ludzi. Chcesz dowodu? Sprawdź, ilu pracowników ma OpenAI. Ile ma Claude, czyli Anthropic. Tysiące”.
Wobec innych właścicieli firm jest jednak bezlitośnie konkretny:
„Zachęciłbym cię, żebyś podniósł poprzeczkę całej firmie. Kto sprosta nowej poprzeczce — zostaje. Kto nie sprosta — wypada. Przykro mi, wiem, że brzmi to brzydko i surowo, ale taka jest rzeczywistość”.
Na jednej z konferencji doradzał w ten sposób właścicielowi firmy webowej z 20 milionami dolarów przychodu, który skarżył się, że AI zabija jego biznes: sześć miesięcy przebudowy procesów, zatrudnienie przecięte o połowę — i marża mniej więcej się podwaja.
Przynieś własnego agenta
Dla samego pracownika rada brzmi: przyjdź tam pierwszy. Hormozi nazywa to „bring your own agent” — przynieś własnego agenta:
„Rynek pracy przyszłości będzie się kręcił wokół modelu BYOS — «bring your own software», przynieś własne oprogramowanie — albo «bring your own agent». Wytrenujesz agentów do robienia tego, co robisz ty, żebyś mógł pójść do firmy i powiedzieć: «Zamiast zatrudniać dział — weźcie mnie, ja zrobię całość»”.
Celem jest, żebyś zastąpił siebie sam, zanim zrobi to ktoś za ciebie.
Pokrywają się z tym wyniki badania autora wśród ponad tysiąca osób z jego społeczności: ci, którzy wielokrotnie sięgali po AI, żeby naprawić realny problem w pracy, w 70 procentach odnotowali wymierny zwrot zawodowy — nową rolę, nowych klientów albo dużą podwyżkę.
Przykład? W lipcu Tina prowadziła programy grupowe na Telegramie, a jej zespół w kółko odpowiadał na te same pytania. Hormozi doradził jej, żeby vibe-codingiem (Informacja dodatkowa: vibe-coding — tworzenie działających aplikacji i agentów wyłącznie poprzez rozmowę z modelem AI, bez pisania kodu w klasycznym sensie) zbudowała agenta, który przeszukuje dawne odpowiedzi i podsuwa gotową — człowiek tylko sprawdza i klika „wyślij”. Po dwóch miesiącach Tina wróciła z raportem:
Hormozi: Zbuduj panel, żeby zespół pracował poza komunikatorem.
Tina: Dokładnie tak zrobiłam. Wyszłam z Telegrama całkowicie, a zainspirowana twoją radą zbudowałam jeszcze dziewięć innych narzędzi dla mojej firmy.
Recepta na start jest prosta: zarezerwuj cztery godziny tygodniowo i w każdym bloku automatyzuj albo wzmacniaj jedno konkretne zadanie. Za każdym razem idzie szybciej.
Jedno, czego AI nie dostanie: wielkie decyzje
Istnieje jednak zadanie, którego — zdaniem Hormoziego — sztucznej inteligencji oddawać nie wolno: podejmowanie poważnych decyzji.
„Za każdym razem, gdy wydaje mi się, że AI już trochę urosła, daję jej do rozstrzygnięcia coś naprawdę prostego. Otwieram Claude’a, OpenAI, otwieram je wszystkie naraz, zadaję im dokładnie to samo pytanie — i każda odpowiada co innego. Jeśli oddelegujesz podejmowanie decyzji, zgłupiejesz”.
Stąd jego reguła: zlecaj maszynie pisanie, nie myślenie. Autor materiału powtarza z kolei zdanie, które sam często cytuję — że można zlecić myślenie, ale nigdy rozumienie.
Ostatnia rzecz, której nie da się skopiować: stawka
Jeżeli osąd to to, czego AI nie wykona za człowieka, to co jeszcze pozostaje nie do podrobienia? Odpowiedź Hormoziego: ryzyko. Wpisał kiedyś, że w świecie nieskończonej pracy i inteligencji maszyn ostatnią czynnością, za którą człowiek dostanie zapłatę, będzie podejmowanie ryzyka. A gdy Steven Bartlett zapytał go, gdzie trafi wartość, gdy inteligencja stanie się tania, wrócił do tego samego wątku:
„Postawiłbym na stawkę. AI może wydać z siebie wszystkie rekomendacje świata, ale decyzję ktoś musi wziąć na siebie. Przenosząc to na media: wyobraź sobie, że Jimmy — powiedzmy MrBeast (Informacja dodatkowa: MrBeast, właśc. Jimmy Donaldson — najpopularniejszy twórca YouTube, znany z filmów z ogromnymi, prawdziwymi nagrodami pieniężnymi) — publikuje film i wszyscy krzyczą, że zastąpiło go AI. Nie zastąpiło. Bo gdyby te pięć milionów dolarów w nagrodach nie było prawdziwe i gdyby to lamborghini nie było prawdziwe, nie byłoby stawki. A ludzie chcą stawki. Do tego dochodzi wymiar odpowiedzialności: ktoś odpowiada za skutki, ktoś ryzykuje pieniądze, ktoś zapłacił za tokeny, ktoś jest właścicielem spółki. To wszystko spada na konkretnego człowieka”.
Rzeczywistość jest fosą
Ta sama logika dotyczy treści. Jeśli dwie osoby opublikują identyczne sześć porad o skalowaniu zespołu sprzedaży — a jedna podpytała ChatGPT, druga naprawdę zbudowała dziesięć takich zespołów — druga wygra za każdym razem.
„Rzeczywistość jest fosą. Skoro fosa to rzeczywistość, to twoja marka jest fosą i twoja reputacja jest fosą — a reputacja może powstać tylko w rzeczywistości”.
Fosa — jak wyjaśnia autor — to w żargonie biznesowym przewaga konkurencyjna, której rywal nie jest w stanie podrobić.
Na treści pisane maszynowo Hormozi nie ma zaś żadnej cierpliwości. Wpisał nawet, jak je rozpoznawać:
„Nienawidzę tego, że tak wielka część świata niemal z dnia na dzień stała się maszynowym chłamem. Najłatwiej wyczuć go po wymuszonej negacji i urwanych, staccatowych zdaniach: «nie to, nie tamto i nie tamto — tylko oto»”.
Autor przyznaje, że sam trzyma listę takich zwrotów-wyznaczników i nie wpuszcza ich do własnych scenariuszy — z nadzieją, że jego zespół też. Recepta Hormoziego dla piszących z modelem: dwanaście żelaznych zasad, których model nie może złamać, oraz szesnaście próbek własnego tekstu. Efekt ma być podobno pięć razy lepszy — i z tym autor się zgadza.
Sprzedawaj efekt, nie technologię
Równie szorstko wypowiada się o sprzedaży: zakładanie firmy AI wokół narzędzia, które się zbudowało, to jego zdaniem prawdopodobnie fatalny pomysł. Reklamować należy to, czego chce klient:
„Klient się nie zmienił. Nadal chce schudnąć, nadal chce szybko i nadal chce łatwo. Nie obchodzi go, że masz konsultanta AI, który analizuje transkrypt, żeby powiedzieć klientce, dlaczego mąż ją zdradza. Powiedz po prostu, że pomożesz jej naprawić małżeństwo”.
Gdyby superinteligencja była tuż-tuż
A co zrobiłby Hormozi, gdyby superinteligencja rzeczywiście dzieliła nas od nas kilku lat — co jest możliwe? Bartlett dopytał o to wprost:
„Z perspektywy przedsiębiorcy: dalej budowałbym zaufanie i dystrybucję — własne kanały docierania do ludzi. Z perspektywy osobistej: bardzo mocno zastanowiłbym się, co znaczy być człowiekiem i po co tu jestem — po to, żeby kochać”.
Podsumowanie: pięć ruchów
Całą narrację Hormoziego o sztucznej inteligencji da się streścić jednym tchem. Używaj jej we wszystkich zakątkach firmy, ale zawsze celuj w jedyne prawdziwe wąskie gardło. Zautomatyzuj własną pracę, zanim zrobi to ktoś za ciebie. Wielkie decyzje trzymaj dla siebie. A czas, który dzięki temu odzyskasz, przeznacz na budowanie dowodów, których AI nie sfałszuje — realnych projektów, realnych liczb i reputacji.
Dla zaczynających od zera autor poleca przy okazji sąsiedni materiał, w którym szef Anthropic pokazuje krok po kroku, jak zbudować jednoosobową firmę na Claude.