O czym jest ten film
- Prezentacja możliwości modelu Claude Fable 5.2 w dniu premiery — trzanaście projektów wygenerowanych w mniej niż dobę od udostępnienia modelu.
- Kompletne gry 3D działające w przeglądarce: wyścigowe autka na sprężynę (Wind Up Derby) oraz przygodowa Fox Night w klimacie The Legend of Zelda.
- Animacje wysokiej klasy: plastelinowa poklatkowość oraz interaktywny system w estetyce kintsugi.
- Dynamiczny, obsługiwany myszką termostat z warstwą dźwiękową reagującą na zmiany temperatury.
- Wirtualna replika studia autora z symulowanym komputerem: działający terminal (help, ls, cat), autouzupełnianie tabulatorem, plik about.txt z wezwaniem do działania i gra Breakout.
- Trójwymiarowy render szklanej żarówki z ray tracingiem liczonym w czasie rzeczywistym.
- Interaktywny pokaz mechanizmu korbowego z przezroczystością i opisanymi częściami — przykład edukacyjnego eksplainera.
- Symulacje przyrodnicze: wyskok wieloryba w 477 liniach Pythona, włochaty mamut widoczny „włos po włosie”, drzewo przechodzące przez cztery pory roku oraz wirus składający się sam z molekuł.
- Landing page butelki wody „pale”: efekty szkła, bąbelki liczone w przeglądarce — zapowiedź prezentacji produktów jako interaktywnych scen 3D.
- Interaktywny haft z fabułą oraz fizyczny flipbook-kniżka; do wszystkich projektów autor udostępnia gotowe prompty (pakiet Maker Zero) w opisie filmu.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Kompletna gra 3D z jednego promptu
Na czym polega: Fable 5.2 wygenerował całe gry — od oświetlenia i modeli 3D po fizykę i sterowanie. Autor podkreśla, że jakość niczym nie ustępuje produkcjom „zmyślonym” ręcznie, a motyw (nakręcane autka, lis z mieczem) jest tylko punktem wyjścia.
Jak stosować: Pobrać prompty z opisu filmu, wkleić i podmienić klimat oraz mechanikę pod własny pomysł. Iterować krótkimi rundami: najpierw sterowanie i „feeling”, dopiero potem oprawa.
Na co uważać: Efektowna grafika nie zastępuje balansu rozgrywki. Zanim coś opublikujesz, przetestuj grę na osobach, które nie znają Twojego zamiaru.
2.Portfolio, do którego się wchodzi
Na czym polega: Zamiast klasycznej strony autorskiej — trójwymiarowa replika studia z ułożonymi linkami, do której odwiedzający wchodzi „od środka” i eksploruje. Autor uważa to za następny etap ewolucji stron osobistych.
Jak stosować: Zbudować wirtualne biuro lub pracownię, rozmieścić w niej odnośniki do projektów i mediów, a całość połączyć z krótką prezentacją siebie. Taka strona sama prowadzi zwiedzającego.
Na co uważać: Nawigacja 3D potrafi przerosnąć użytkownika — zostaw widok ogólny i wyraźne punkty wejścia. Sprawdź też wydajność na słabszych laptopach i telefonach.
3.Symulowany komputer jako magnes na uwagę
Na czym polega: W środku wirtualnego studia działa symulowany system z terminalem (help, ls, cat), autouzupełnianiem, grą Breakout i plikiem about.txt, który zamiast suchego opisu robi za autorów wezwanie do działania.
Jak stosować: Wpleść taki „komputer w komputerze” w stronę produktu lub kursu: plik README, folder z demo, ukryta mini-grra. Odkrywanie treści staje się nagrodą samą w sobie.
Na co uważać: To symulacja, nie prawdziwy system — nie łącz jej z niczym wrażliwym i nie sugeruj użytkownikowi, że działa na jego plikach.
4.Gotowe estetyki do zapożyczenia
Na czym polega: Plastelinowa animacja poklatkowa oraz stylistyka kintsugi (naprawy, która wzmacnia) to nie jednokrotnowe sztuczki, ale powtarzalne kierunki wizualne, które można „skopiować i budować z nich, co się chce”.
Jak stosować: Traktować każdy z tych stylów jako szablon markowy: spójna paleta, faktura, zasada ruchu — od landing page’a po intro wideo.
Na co uważać: Styl działa tylko wtedy, gdy jest konsekwentny w całym projekcie; wymieszany z przypadkowymi elementami traci całą siłę.
5.Produkt pokazany jako interaktywna scena 3D
Na czym polega: Strona butelki wody „pale” łączy efekty szkła, realistyczne detale i symulację bąbelków liczoną w przeglądarce. Autor przewiduje, że tak właśnie będziemy oglądać produkty — nie na zdjęciach, lecz w interaktywnym 3D.
Jak stosować: W e-commerce i prezentacjach nowego produktu zastąpić statyczne kadry obracalnym modelem z detalem materiału i „żywą” fizyką (płyny, szkło, światło).
Na co uważać: Takie doświadczenie waży więcej niż galeria zdjęć — zaplanuj szybki podgląd dla słabszych łączy i urządzeń.
6.Edukacyjne eksplainery z klikalnym wnętrzem
Na czym polega: Mechanizm korbowy można powiększyć, zrobić przezroczystym, obejrzeć od środka i kliknąć dowolną część, by doczytać więcej — każda część jest opisana. Autor uważa, że takie doświadczenia staną się normą w edukacji dzieci.
Jak stosować: Budować materiały dydaktyczne w schemacie „pokaz → przekrój → klikalne etykiety”, zamiast slajdów i opisów tekstowych.
Na co uważać: Pomyłka w takim explainerze uczy błędnie — opisy techniczne warto rzetelnie zweryfikować przed użyciem w nauczaniu.
7.Symulacje naukowe „od ręki”
Na czym polega: Sam składający się wirus, wyskok wieloryba w 477 liniach Pythona, drzewo w czterech porach roku — wszystko działa w przeglądarce, z możliwością cofnięcia i spojrzenia w przekroju. Zdaniem autora interaktywne diagramy i tłumaczenie nauki to temat „w zasadzie rozwiązany”.
Jak stosować: Wpievać takie symulacje w blogi popularnonaukowe, kursy i prezentacje zamiast statycznych ilustracji; przewijalność i przekrój robią tu robotę zwyczajnego opisu.
Na co uważać: To zdanie entuzjasty, nie recenzja merytoryczna. Przy użyciu dydaktycznym konsultuj treść z fachowcem z danej dziedziny.
8.Ray tracing w przeglądarce: piękny, ale kosztowny
Na czym polega: Render żarówki w ruchu przełącza się w tryb śledzenia promieni, obraz wyraźnie zwalnia, a po zatrzymaniu kamera „domyka” pełną jakość — i wygląda jeszcze lepiej niż na starcie.
Jak stosować: Stosować strategię dwóch przebiegów: szybki podgląd podczas obracania modelem, pełna jakość renderowana dopiero w bezruchu.
Na co uważać: Starsze karty graficzne i układy scalone mogą nie wyrabiać — testuj na sprzęcie, na którym będą pracować odbiorcy.
9.Fizyka jako nośnik opowieści
Na czym polega: Flipbook z ilustrowaną historią jest pełnoprawną symulacją fizyczną: książkę otwiera się i zamyka, kartkuje i zakręca pokrętłem, a zachowuje się niemal jak prawdziwy przedmiot. Autor wskazuje na zastosowanie „zrób to dla własnego dziecka”.
Jak stosować: Budować interaktywne książki i pamiątki — pory roku, urodzinowe opowieści, nauka czytania. Zmysłowa realność robi tu więcej niż fabuła sama w sobie.
Na co uważać: Doświadczenie zależy od urządzenia i sprawności ruchowej użytkownika — przetestuj z docelowym odbiorcą, zwłaszcza jeśli to małe dziecko.
10.Prompty z filmu są do wzięcia
Na czym polega: Do każdego z pokazanych projektów autor udostępnia gotowe prompty do skopiowania i wklejenia we własną instancję Fable 5.2 — pakiet o nazwie Maker Zero, pod drugim linkiem w opisie.
Jak stosować: Traktować pakiet jako ścieżkę szybkich reproducji: wklej, obejrzyj efekt, dopiero potem personalizuj motyw, styl i mechanikę.
Na co uważać: Gotowy prompt to punkt wyjścia, nie gotowiec pod Twój biznes — bez dopasowania do własnego kontekstu wynik będzie generyczny.
Redakcyjne tłumaczenie
Wstęp: mniej niż doba od premiery
Fable 5.2 jest na rynku od mniej niż doby, a już wypalił w moim portfelu dziurę większą niż dziury w fabule ostatniego sezonu „Gry o tron”. W tym filmie chcę pokazać wam kilka naprawdę świetnych rzeczy, które da się z nim zbudować już dziś. A jeśli chcecie prompty do każdego z tych projektów — gotowe do skopiowania i wklejenia we własnego Fable 5.2 — znajdziecie je pod drugim linkiem w opisie. Pakiet nazywa się Maker Zero. Ruszamy.
Wyścigi na nakręcane autka: Wind Up Derby
Na pierwszy ogień gra wyścigowa Wind Up Derby. Spacja uruchamia wyścig: nakręcamy swój mały pojazd i ruszamy przed siebie. Nie wiem, czy to widać, ale jakość jest wybitna. A przy okazji właśnie rozjeżdżam tego małego ptaszka. Wróć tu! Oświetlenie, render 3D, każdy pojedynczy obiekt na tym ekranie — wszystko stworzył Fable 5.2. I mam nadzieję, że dostrzegacie, ile tu przestrzeni na gry w tym stylu, być może jeszcze lepsze i wcale niekoniecznie o śmiesznych autkach na sprężynkę.
Plastelinowa animacja poklatkowa
A co powiecie na tę pieczołowicie dopracowaną animację poklatkową z plasteliny? To wszystko jest kod, który Fable 5.2 poskładał samodzielnie. Widzimy wieloryba, który zamienia się w rakietę, a potem w… jakąś bryłę. Poziom bardzo wysoki. Bo po pierwsze — wygląda to jak żywe. A po drugie — to po prostu świetny kierunek stylistyczny, który można sobie skopiować i budować z niego, co się chce.
Kintsugi — piękno naprawy
Jeśli jeszcze nie słyszeliście o kintsugi — to japońskie słowo oznaczające składanie potłuczonej rzeczy w całość, naprawianie jej i wzmacnianie. Trochę jak moje serce. (Informacja dodatkowa: w kintsugi pęknięcia spaja się laką zmieszaną ze złotem — ślady naprawy stają się częścią piękna przedmiotu.) Fable 5.2 złożył tu nie tylko animację najwyższej jakości, ale w pełni dynamiczny system, po którym można się poruszać w trzech wymiarach.
Termostat z duszą
Może dynamiczny termostat? Wygląda wybornie. Widzimy, jak rośnie temperatura — mniej więcej w rytm zmieniających się pór roku. Mogę też obracać go myszką, co właśnie widzicie. Warto dodać, że w tle gra przepiękny dźwięk, który podpowiada, jak świat przechodzi od zimna do ciepła. Fable po prostu najlepiej na rynku robi takie animacje: wierne prawdziwemu życiu, a przy tym gustowne i dopracowane.
Studio w symulacji — portfolio nowej generacji
Ten przykład to już kompletny odjazd. Mamy pełną rekonstrukcję studia. Klikam tu i widzę: „Nick Saraev teaches practical AI”. Kanał ma 561 tysięcy subskrybentów. No — miał.
Co ciekawsze, mogę wejść do środka komputera, który stworzył Fable, i na tym symulowanym sprzęcie wyprawiać praktycznie, co mi się żywnie podoba. Wpisuję „help” — dostaję listę komend. „ls” — pojawia się plik about.txt. „cat about.txt” — i proszę, działa nawet autouzupełnianie tabulatorem. „Nick Saraev uczy praktycznej AI. Nagrywa filmy i kursy na YouTube, a krótkie formy publikuje na Instagramie.” Na deser dorzucił za mnie nawet wezwanie do działania (CTA), więc nie muszę was sam namawiać do zapisu do Maker School. Bardzo mi to na rękę.
Poza tym mam tam cały zestaw innych aplikacji. Obok stoi Breakout — mogę kliknąć i faktycznie zagrać, wprost na symulowanym komputerze, w moim symulowanym studiu. Esc w dowolnej chwili cofa kamerę. U góry, jak widzicie, mam ułożone wszystkie swoje linki. Moim zdaniem to następny etap ewolucji osobistych stron-portfolio: można tu wszystko poukładać, a przy okazji pokazać, kim się jest. To musi być jedna z najszalniejszych rzeczy, jakie w życiu widziałem.
Żarówka z ray tracingiem
To, co właśnie oglądacie, to pełnowymiarowy trójwymiarowy render szklanej żarówki w zdumiewającej jakości. To szaleństwo — dla mnie wygląda jak fotografia, przynajmniej fragment ze szkłem i żarnikiem. I zwróćcie uwagę: gdy obracam modelem, włącza się tryb ray tracingu i program naprawdę liczy bieg promieni światła — dlatego wszystko zwalnia. (Informacja dodatkowa: ray tracing to technika renderowania symulująca rzeczywisty przebieg światła; daje fotorealistyczne szkło i odbicia, ale mocno obciąża kartę graficzną.) I nawet w tym trybie wygląda to zachwycająco. Po kilku sekundach jakość wraca, a z tej perspektywy jest wręcz lepsza niż na starcie.
Korba, którą można rozkręcić
Kolejny przykład może przemknąć niektórym obok uszu, ale to interaktywny przegląd prawdziwej korby — takiego ustroju, który kiedyś widziało się, nie wiem, w silniku albo czymś podobnym. I nie chodzi tu o samą symulację: mechanizm wykonuje jeden pełny obrót i działa przy tym jak objaśnienie krok po kroku tego, co się dzieje. Można powiększyć widok, zrobić obudowę przezroczystą, obejrzeć całą maszynerię w środku, a nawet kliknąć dowolny element, żeby go zrozumieć i doczytać więcej. Każda część jest tu opisana. Mam wrażenie, że takie doświadczenia w krótkim czasie staną się normą w edukacji dzieci i tak dalej. Szczerze? Wolałbym patrzeć na coś takiego niż słuchać zrzędliwego staruszka, który czternasty raz wypomina mi spóźnienie na lekcję.
Wieloryb w 477 liniach Pythona
Kolejne niesamowite odtworzenia. Wyskakujący z wody wieloryb — zrobiony w 477 liniach Pythona. Co istotne, mogę w każdej chwili przewinąć animację do tyłu, a całość dzieje się w mojej przeglądarce.
Butelka wody, która chce być landing page’em
Jeśli oglądaliście mój pierwszy materiał o Fable 5.2, poruszałem w nim projektowanie stron docelowych (landing page’y). No i nie zbliżyłem się wtedy nawet do tego, co naprawdę da się osiągnąć. Proszę: to „pale”. Podobno… butelka wody. Niebo mi świadkiem, jakiś spryciarz zaraz znajdzie sposób, żeby wyciągnąć od was pieniądze za hiperstylową butelkę wody o nazwie „pale” — zapewne całe stosy takich wynalazków niedługo zobaczymy w którejś z drogich sieciówek. Ale do rzeczy: jakość jest wybitna. Efekty szkła, realistyczne detale naśladujące świat fizyczny, a nawet bąbelki płynące w tle, liczone na żywo w przeglądarce. Fable 5.2 zrobił dosłownie wszystko: zaprojektował butelkę, zbudował efekty i owinął to w pełne trójwymiarowe doświadczenie. Tak jak mówiłem, że strony wkrótce staną się interaktywnymi scenami 3D — tak samo sądzę, że produkty zaczną być nam przedstawiane właśnie w ten sposób.
Fox Night — lis w klimacie Zeldy
Czas na trochę czystej zabawy. To ja, w trakcie gry w Fox Night. Ścinam tu trawę… O nie, właśnie dostałem łomot od jakiejś małej stonogi. Wygląda na to, że świetnie potrafię się przetaczać — więc poturlam się w tę stronę. Ścinam dalej. Pewnie popełniam teraz całą serię przestępstw. Nie sądzę, żeby ten wielki krzew komukolwiek zawinił. A da się zaciąć to drzewo? Dzięki niebiosom, że nie — nie chcę, żeby mój lisek był dodatkowo katastrofą ekologiczną. Jak widzicie, Fable 5.2 robi naprawdę fajne gry. Czekaj no — mogę ciąć lustro? Podobno jest tu jakaś mini-gra. No to skoro trzeba. O, sanktuarium się otworzyło. To wszystko mocno pachnie The Legend of Zelda: mam tu wróżki, duszki i tym podobne stworzenia. I nie będę kłamać — interakcje są pierwsza klasa. Naprawdę dobrze mi się w to gra. Bez trudu wyobrażam sobie, jak coś takiego rozkręca się w cały interaktywny wszechświat.
Haft, który można doszywać na żywo
Prawdopodobnie moja ulubiona rzecz spośród wszystkiego, co zrobił Fable 5.2 — ta przepiękna animacja haftu. W jej trakcie mogę kliknąć w dowolnym miejscu i wyhaftować urocze kwiatki. Rozkładam więc cały bukiet pod sceną z kobietą trzymającą latawiec i czymś, co wygląda na lisa. Jest tu nawet fabuła: o nie, haft się odpruwa! Ale zaraz wrócimy i znów go zszywamy. Wszystko liczone jest na bieżąco, w kodzie — i to jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie dziś widziałem.
Włochaty mamut, włos po włosie
Zastanawialiście się kiedyś, jak wygląda mamut włochaty? Najwyraźniej Fable 5.2 też. Popatrzcie na to. Jakość absurdalnie wysoka. Ta bestia jest po prostu niesamowita. Klawisze 1, 2 i 3 zmieniają ujęcie, a gdy przybliżę obraz naprawdę mocno, da się rozróżnić praktycznie każdy włosek tego mamuta. „Czuję zapach domu” — coś mi mówi, że ten gość na pewno pochodzi z Kanady. Tę mroźną tundrę czuć aż stąd.
Drzewo w czterech porach roku
A zamiast mroźnej tundry — znakomita symulacja drzewa. Patrzmy: wiosna, drzewo pokrywa się kwieciem; kwiaty przechodzą w zieleń, a ta rozkwita w pełnię lata; potem nadchodzi jesień, drzewo zaczyna gubić liście, aż wreszcie zapada w zimę. Dla tych z was, którzy są teraz na południowych stronach — mniej więcej na tym etapie właśnie jesteście. A ja, nie ukrywam, uwielbiam dźwięk liści chrupiących pod butami.
Wirus, który składa się sam
Symulacje biologiczne to kategoria sama w sobie. To wirus, który praktycznie sam się składa — na podstawie drobnych oddziaływań między molekułami. Gdy tylko chcę zajrzeć do środka, naciskam przycisk przekroju i program pokazuje, co się dzieje. Na przykład tutaj widzimy, jak wirus buduje swoją płytkę podstawową, a potem rurkę ogonową. Przy okazji — nie wiem, czy wiecie, ale wirusy naprawdę tak wyglądają. Jak pierwszy raz się o tym dowiedziałem jako dzieciak, przez kilka dni nie mogłem zasnąć. Tak czy inaczej: moim zdaniem tłumaczenie nauki i interaktywne diagramy to temat w zasadzie zamknięty. To jedna z najfajniejszych rzeczy, jakie widziałem. A ta wielka struktura, na którą całość opada? To bakteria. (Informacja dodatkowa: opisana budowa — płytka podstawowa i rurka ogonowa — wskazuje na bakteriofaga, czyli wirusa atakującego bakterie.)
Flipbook, który kartkuje się jak prawdziwy
Na koniec zostawiam wam naprawdę fajny flipbook — notes, którego kartkowanie ożywia rysunki. Jak widzicie, przewracam kartki na żywo. Odwróćmy go na drugą stronę. „Strumień zaniósł go pod stary most i przez śpiące miasto. Do wieczora dotarł do morza. Słońce zaszło, a na niebie wzeszedł księżyc.” Mogę nawet zakręcić tym pokrętłem. Urocze. A tu: „Tej nocy nadciągnęła burza. Fale piętrzyły się jak góry.” Potraficie sobie wyobrazić zrobić coś takiego dla własnego dziecka? To jest niesamowicie fajne. I wszystko to możemy robić już dziś. Bo to, mili państwo, jest pełnoprawna symulacja fizyczna: otwieram i zamykam tę książkę, a zachowuje się niemal jak prawdziwa.
Na pożegnanie
Mam nadzieję, że spodobał wam się ten przegląd. Jeśli chcecie wszystkie prompty — wejdźcie pod drugi link w opisie. To pakiet Maker Zero, przypnę go na samej górze. W każdym razie subskrybujcie kanał — i do zobaczenia jutro.