O czym jest ten film
- Po ponad dwóch latach codziennej pracy z AI i testach setek narzędzi Autor uważa klasyczne asystenty — Perplexity, NotebookLM czy Gemini — za przeżytek; zastąpiły je agenty.
- Nowym fundamentem pracy są instalowane lokalnie agenty Claude Code i Codex, działające jak „ChatGPT na sterydach” — jeden z nich zmontował w całości ten materiał.
- Animacje do filmu powstały w darmowym, otwartym Hyperframes, a nagranie przycięło Seedback Video — aplikacja zbudowana przez samego Autora, która ostatecznie pozostała jego prywatnym narzędziem.
- Z tej budowy płynie kluczowa lekcja: agenty świetnie służą tworzeniu mikroaplikacji na własne potrzeby, ale globalne skalowanie i utrzymanie to zupełnie inna historia.
- OpenRouter daje za jednym kluczem API dostęp do setek modeli — można w nim porównywać modele i ustawiać automatyczne przełączanie na zapasowy, gdy któryś zawiedzie.
- Do publikowania i hostowania służą: Hirna (natychmiastowe wystawienie strony), Vercel (infrastruktura pod aplikacje z bazą danych) oraz Hostinger — stronami i serwerami VPS można zarządzać bezpośrednio z agenta.
- Warsztat graficzny to Fal AI (jeden klucz do modeli obrazów, wideo i dźwięku, zapisany jako wielokrotnego użytku „skill”), Pinterest jako bank inspiracji, Canva do detali i pen.dev do ręcznych poprawek w stylu Figmy.
- W tematach głosowych: WhisperFlow do dyktowania (choć wbudowane dyktowanie w agentach dogania je również po polsku), Granola do notowania spotkań, Plaud i Pocket do transkrypcji konferencji, Adobe Podcast do ratowania słabych nagrań.
- Perplexity zastąpiła drabinką wyszukiwania: zwykłe zapytania do agenta, potem głębokie pobieranie stron przez Firecrawl lub Exa, a w ostateczności masowy scraping z Apify i jego „aktorami”.
- Przez cały film przewija się praktyczna rada: gdy model utknie, trzeba go wysłać na poszukiwanie alternatyw — na Hugging Face, GitHubie czy Stack Overflow — pamiętając o weryfikacji wszystkiego, co pobiera.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Agenty lokalne jako centrum pracy, nie czat w przeglądarce
Na czym polega: Claude Code i Codex to programy instalowane na własnym komputerze, które potrafią — według Autora, licząc bardzo grubo — zrobić o rząd wielkości więcej niż zwykły czat w przeglądarce. To one zmontowały nawet ten film.
Jak stosować: wykupić jeden płatny plan i przenieść na agenta powtarzalne zadania; przy intensywnej pracy mieć oba narzędzia i używać ich naprzemiennie.
Na co uważać: przewaga modeli i limity zmieniają się co kilka miesięcy — nie zakładaj z góry, że „ten jeden jest najlepszy”. Doliczyć koszt subskrypcji do budżetu.
2.Buduj z agentem mikroaplikacje na własne potrzeby
Na czym polega: Seedback Video — narzędzie do automatycznego wycinania pauz i powtórek — powstało na zamówienie Autora i działa tylko dla niego, bo utrzymanie go publicznie okazało się zbyt drogie.
Jak stosować: potraktuj agenta jak wykonawcę aplikacji rozwiązującej konkretny problem twój albo twojego zespołu, zamiast szukać gotowca na rynku.
Na co uważać: koszty chmurowe (tu: renderowanie wideo) potrafią zabić projekt przy większej skali — mikroaplikacja „dla siebie” to nie produkt globalny.
3.OpenRouter: setki modeli za jednym kluczem
Na czym polega: jedna usługa, jeden klucz API, brak subskrypcji — dostęp do setek modeli po doładowaniu konta kilkoma dolarami.
Jak stosować: połączyć OpenRouter z agentem i testować modele bezpośrednio we własnej aplikacji, na własnych zadaniach; ustawić model zapasowy, który wchodzi automatycznie, gdy podstawowy zwróci błąd.
Na co uważać: porównywanie modeli w samej aplikacji to dopiero wstęp — realny test daje dopiero własny przypadek użycia; rozliczenie za zużycie łatko wymknąć się spod kontroli przy intensywnych testach.
4.Gdy model utknie — wyślij go szukać lepszego rozwiązania
Na czym polega: model często ma zawężony obraz możliwych rozwiązań; Autor każe mu wyszukać alternatywy — tańszy model transkrypcji, lepsze gotowe skilli albo inne podejście do problemu.
Jak stosować: w poleceniu dla agenta wprost wskazać, gdzie szukać: modele na Hugging Face, skille i rozwiązania na GitHubie, wnioski z dyskusji na Stack Overflow.
Na co uważać: wszystko, co agent pobiera z sieci, trzeba zweryfikować przed uruchomieniem — ostrożność przy ściąganiu czegokolwiek na komputer to warunek konieczny.
5.Fal AI plus własny skill: generatywna grafika z poziomu agenta
Na czym polega: jeden klucz API do wielu modeli obrazów, wideo i dźwięku; raz skonfigurowane połączenie zapisane jako skill „fal obrazki”, który można wywoływać wielokrotnie.
Jak stosować: założyć konto, doładować kilka dolarów, połączyć klucz z agentem, przetestować na prostym zleceniu — a potem zamawiać np. ten sam motyw z trzech różnych modeli i wybierać najlepszy wynik.
Na co uważać: rezultaty bywają nietrafione (krab z filmu nie był „tym” krabem); tańsza alternatywa — Key AI — jest w materiale wspomniana wyłącznie z opinii innych, bez testów Autora.
6.Zbuduj bank inspiracji na Pintereście
Na czym polega: Pinterest, w odróżnieniu od wyszukiwarki obrazów Google, pozwala po kliknięciu jednego obrazka błyskawicznie znajdować kolejne, podobne — i tak schodzić coraz głębiej.
Jak stosować: zapisywać trafienia na tablice, a później wklejać zrzuty ekranu do agenta z poleceniem „to mi się podoba, zrób coś podobnego”.
Na co uważać: trzymać się roli inspiracji — prosić o „coś w tym stylu”, a nie o wierną kopię cudzej grafiki.
7.Publikowanie i hosting w zasięgu agenta: Hirna, Vercel, Hostinger
Na czym polega: od jednorazowego wystawienia strony hasłem „opublikuj to na Hirnie”, przez agentową infrastrukturę Vercela z bazą danych i miejscem na klucze, po klasyczny hosting i serwery VPS w Hostingerze — tym ostatnim można zarządzać z poziomu Claude Code przez MCP.
Jak stosować: prototyp → Hirna; pełna aplikacja z danymi → Vercel; strony i VPS-y → Hostinger sterowany z agenta.
Na co uważać: fragment o Hostingerze to część sponsorowana; Autor zapewnia, że korzystał z usługi przed współpracą i odrzuca zdecydowaną większość ofert reklamowych, ale warunki i zniżki warto porównać samodzielnie.
8.Nie kupuj osobnych narzędzi tam, gdzie wystarczy funkcja wbudowana
Na czym polega: dyktowanie po polsku działa już w samym Claude Code i Codexie na tyle dobrze, że zewnętrzny WhisperFlow nie jest konieczny — Autor trzyma go z przyzwyczajenia i dla pozostałych aplikacji.
Jak stosować: zanim zapłacisz za kolejne narzędzie, sprawdź, czy wbudowana funkcja agenta nie załatwia sprawy.
Na co uważać: nowych aplikacji przybywa szybciej niż czasu na testy — wybieraj tylko te, które realnie zapełniają lukę, nie te, które akurat są głośne.
9.Dźwięk w trzech krokach: Granola, Plaud/Pocket, Adobe Podcast
Na czym polega: Granola nagrywa spotkania i przygotowuje wnioski do „drugiego mózgu”; Plaud i Pocket to urządzenia przyklejane do telefonu, transkrybujące wykłady i konferencje offline; Adobe Podcast czyści słabe nagrania do brzmienia studyjnego.
Jak stosować: spotkania online → Granola; prelekcje i wydarzenia na żywo → przenośny rejestrator; remont znieczyszczony dźwięk → Adobe Podcast jako ostateczność.
Na co uważać: darmowy limit Adobe Podcasta to około 30 minut (Autor nie jest pewien, czy dziennie, czy miesięcznie), a po oczyszczeniu barwa głosu może się lekko zmienić; przy nagrywaniu rozmów pamiętaj o zgodzie uczestników.
10.Wyszukiwanie danych po drabince: agent → Firecrawl/Exa → Apify
Na czym polega: zwykłe zapytanie do agenta („sprawdź to w internecie”) wystarcza często; Firecrawl i Exa umożliwiają wejście tam, gdzie agent sam nie wejdzie — np. monitorowanie stron konkurencji i porównywanie zmian; Apify masowo pobiera dane z TikToka, Map Google, Instagrama, Allegro czy Olx.
Jak stosować: eskalować dopiero, gdy prostsza metoda zawiedzie; Apify wyposażyć w konkretne argumenty — nazwy firm albo nazwiska — zamiast ogólników.
Na co uważać: Apify jest płatne (start od kilku–kilkunastu dolarów) i nie poradzi sobie z poleceniem typu „znajdź najlepszych web designerów na LinkedInie”; brakujące dane agent może uzupełnić sam, ale trzeba mieć tego świadomość.
Redakcyjne tłumaczenie
(Informacja dodatkowa: materiał powstał na podstawie automatycznej transkrypcji; pisownia rzadziej spotykanych nazw własnych — m.in. Hirna, Key AI, pen.dev, Plank, AKi — może odbiegać od oficjalnej.)
Cmentarzysko starych narzędzi
Od ponad dwóch lat praktycznie codziennie pracuję z AI i przez ten czas przetestowałem setki narzędzi. Zaczynałem od zwykłego ChatGPT, potem były Gemini, NotebookLM, Perplexity — ten zestap pewnie dobrze znacie. Od jakiegoś czasu to jednak przeżytek: agenty AI stały się na tyle mocne i uniwersalne, że moja praca z nimi całkowicie się zmieniła. Dlatego dzisiaj nagrywam aktualizację odcinka sprzed roku — pokażę narzędzia, z których regularnie korzystam, prowadząc działalność, moje ulubione zastosowania, a także listę aplikacji, które bezpowrotnie odpuściłem, wraz z tym, czym je zastąpiłem.
Żeby zrozumieć skalę zmian, spójrzcie najpierw na mój prywatny cmentarzysko: nie otwieram już Perplexity, NotebookLM, Gemini ani AKi. Dlaczego? Wyjaśni to pierwsze narzędzie.
Claude Code i Codex — nowe centrum pracy
Zagadka: czym jest narzędzie, z którego korzystam absolutnie codziennie, z wykupionymi płatnymi planami? Oczywiście Claude Code i Codex. Od kilku miesięcy używam ich na przemian — ostatnio więcej Claude’a, bo ma po prostu mocniejsze modele i większe limity, choć to zmienia się dość często.
W telegraficznym skrócie, dla tych, którzy jeszcze nie znali: to agenty AI, które instalujemy u siebie na komputerze. Wyobraźcie sobie ChatGPT po bardzo intensywnej kuracji sterydowej — taki agent jest w stanie zrobić, licząc grubo i na oko, sto razy więcej niż zwykły czat w przeglądarce. Mówiłem o nich już wielokrotnie na kanale i prowadzę wokół nich szkolenia, do których serdecznie zapraszam. Najczęstsze pytanie, jakie dostaję, brzmi jednak: o co w ogóle chodzi z tymi agentami i jak niby mam ich wykorzystać? Odpowiedź jest bliżej, niż się wydaje — film, który właśnie oglądacie, został w całości zmontowany przez agenta Claude Code.
Jak powstawał ten materiał: Hyperframes i Seedback Video
Żeby to było możliwe, potrzebowałem dwóch narzędzi. Pierwsze to Hyperframes: dzięki niemu agent bez problemu tworzy animacje do filmów. Opisuję słownie, czego chcę, a on generuje animację i oddaje gotowe wideo. To otwartoźródłowy projekt Autora o pseudonimie Hayen, całkowicie darmowy — korzystajcie śmiało.
Agent musi jednak mieć co montować, czyli najpierw trzeba coś nagrać, a potem porządnie wyciąć pauzy i powtórki. I tu zaczyna się dość osobliwa historia, bo narzędzie, które mi w tym pomaga — Seedback Video — napisałem sam, na własne potrzeby. Nie jest to jego reklama: gdy wypuściłem je publicznie do małej grupy odbiorców, szybko zrozumiałem, jak drogie jest renderowanie filmów w chmurze, więc ostatecznie zostaje ono wyłącznie dla mnie. Wspominam o nim z jednego powodu: agenty pokroju Claude Code czy Codexa są znakomite do budowania mikroaplikacji, które rozwiązują problemy nasze albo naszego zespołu. Globalne skalowanie i utrzymanie takiego produktu to zupełnie inna para kaloszy — ale na własny użytek sprawdzają się wybornie.
OpenRouter — setki modeli za jednym kluczem
Z doświadczeń przy budowie Seedbacka mogę się podzielić kilkoma narzędziami, które takie wlasne projekty znacząco ułatwiają. Pierwsze z nich to OpenRouter. Pamiętacie może Abacus AI, o którym nagrywałem jakieś rok temu? OpenRouter robi w zasadzie to samo, ale bez subskrypcji: w jednym miejscu, przez jeden klucz, dostajemy dostęp do setek, a może i tysięcy modeli. Wystarczy doładować konto o pięć dolarów. W samej aplikacji można porównywać różne modele na przykładowych zapytaniach — ale to użycie dość podstawowe. Dużo ciekawiej robi się po połączeniu OpenRoutera z Claude’em Code’em: testujemy modele bezpośrednio we własnej aplikacji i sprawdzamy, który daje najlepsze odpowiedzi. Można też ustawić, że gdy któryś model przestanie działać albo zwróci błąd, automatycznie wchodzi kolejny i przejmuje zadania. Zastosowań jest mnóstwo — zarówno do zabawy modelami, jak i do rozwoju własnych aplikacji.
Hirna i Vercel — publikowanie bez kombinowania
Dwa narzędzia na szybko: Hirna i Vercel. Hirna jest banalnie prosta — wystarczy powiedzieć agentowi „opublikuj to na Hirnie” i nie trzeba się przejmować żadnym hostingiem ani konfiguracją. Dostajemy stronę dostępną w internecie, którą można pokazać światu albo po prostu koledze: patrz, jaką fajną stronę zrobiłem. Jeśli chcemy zatrzymać taką domenę na dłużej, wystarczy się zalogować i ją przejąć. Vercel to rozwiązanie bardziej zaawansowane — sami obiecują w nagłówku, że to infrastruktura do rozwoju aplikacji zoptymalizowana pod pracę z agentami. Podpinamy agenta, a on zajmuje się resztą: tworzy odpowiednią bazę danych, miejsca na dane i na bezpieczne przechowywanie kluczy. Naprawdę fajnie to działa — pierwszą wersję Seedbacka rozwijałem właśnie tam.
Wyślij agenta na poszukiwanie lepszego rozwiązania
Jeszcze jedna rzecz przydatna przy rozwijaniu aplikacji: model często ma zawężony obraz możliwych rozwiązań. Wtedy dobrze jest po prostu wysłać go, żeby poszukał — dosłownie: „idź, spójrz i sprawdź, czy nasz problem nie da się rozwiązać lepiej”. Gdy szukałem tańszego modelu do transkrypcji, gotowych skillów, które działałyby lepiej niż te, których używam, albo po prostu innego sposobu myślenia o zadaniu, wysyłałem agenta na Hugging Face po modele, na GitHuba po skille i rozwiązania, a na Stack Overflow po wnioski z dyskusji. Podkreślę tylko jedno: skoro coś pobieramy na komputer i wysyłamy agenta do sieci, musimy być ostrożni i zawsze weryfikować to, co chcemy ściągnąć. Ale to, mam nadzieję, już wiecie.
Fal AI — grafika, wideo i dźwięk na jednym kluczu
A teraz obiecany rozgałęźnik do modeli generujących obrazy, filmy i dźwięk: Fal AI. Podobnie jak z OpenRouterem — zakładam konto, doładowuję pięć dolarów, generuję klucz API, łączę go z Claude’em Code’em i proszę o testowe zdjęcie, żeby sprawdzić, czy połączenie działa. Gdy zadziałało, zapisałem całość jako skill o nazwie „fal obrazki”, czyli zestaw instrukcji, który agent może wywoływać wielokrotnie. Teraz za każdym razem, gdy go wezwę, mogę poprosić na przykład: „stwórz obrazek kraba korzystającego z Claude Code — w trzech różnych modelach”. Skill dogaduje się z Fal AI pod spodem i po minucie dostaję trzy różne grafiki: jedną z Nano Banana Pro, drugą z Flux 2 Pro, trzecią z GPT Image. Co prawda nie do końca o takiego kraba chodziło, ale prace są jak najbardziej na plus. (Informacja dodatkowa: Nano Banana Pro, Flux 2 Pro i GPT Image to modele służące do generowania obrazów.)
Skoro mowa o kosztach, wspomnę o tańszej alternatywie dla Fal AI — z zastrzeżeniem, że sam jej nie testowałem. Na stronie obiecują ceny wyraźnie niższe niż rynkowe standardy i słyszałem o niej od kilku osób, więc jeśli szukacie budżetowych opcji, Key AI coś takiego dostarcza.
Pinterest, Canva i pen.dev — warsztat wizualny
Zostając przy tematach graficznych: jest taka biblioteka, do której zawsze uciekam, gdy szukam inspiracji. Jeśli generuję strony internetowe albo grafiki, najłatwiej powiedzieć: „to mi się podoba, zrób mi coś podobnego”. A Pinterest to znakomite miejsce, żeby znaleźć rzeczy, które się podobają — zdecydowanie mniej tragiczny niż wyszukiwarka obrazów Google, która bywa kompletnie od czapy. Pod spodem działa wąska sztuczna inteligencja: klikam jeden obrazek, a system błyskawicznie podsuwa podobne. Tak można schodzić coraz głębiej, od obrazka do obrazka, i ciągle się inspirować. Trafienia zapisuję w formie tablicy, żeby łatwo do nich wracać — potem robię zrzuty ekranu, wklejam je do Claude’a i mówię: to mi się podoba, zrób coś podobnego.
Krótka wzmianka o Canvie — na pewno zaraz ureguluję roczną płatność, bo plan ma też fajne funkcje AI. Canvy używam zawsze, gdy chcę wejść w szczegóły i dopracować zdjęcia albo grafiki: usuwanie tła, wyodrębnianie warstw, edycja, a nawet proste generowanie obrazów sprawdzają się bardzo dobrze.
I kończąc wątek designerski — pen.dev. Korzystam z niego niezbyt często, ale bywa bezcenny, gdy chcę sam coś poklikać: zmienić czcionkę na stronie zaproponowanej przez Claude’a, dostosować kolor tła czy przycisków. Wystarczy połączyć tam agenta i powiedzieć „twórz też tam, żebym mógł klikać”, albo „przenieś tę stronę, chcę zająć się nią sam”. Potem, zupełnie jak w Figmie — dla znających tematy projektowe — mogę wszystko poprawiać ręcznie. Działa bardzo fajnie.
Hostinger — hosting sterowany z poziomu agenta (część sponsorowana)
Kolejna usługa, która zdecydowanie ułatwia mi prowadzenie działalności, to Hostinger — partner kanału i sponsor tej części odcinka. Chciałbym jednak wyraźnie podkreślić: faktycznie z niego korzystam i korzystałem, zanim firma się do mnie odezwała. Wiem, że pojawią się głosy „no jasne, reklama”, więc powiem tyle: narzędziowych propozycji promocji dostaję od bardzo wielu firm i odmawiam 95, a może nawet 99 procentom z nich. Jeśli coś polecam, to naprawdę z tego korzystam.
Hostinger pomaga mi w bardzo prosty sposób: sprawia, że nie muszę przejmować się technikaliami przy hostowaniu stron i VPS-ów — czyli prywatnych komputerów w chmurze — na których trzymam między innymi swoich agentów, Nitena i Hermesa, oraz inne otwarte projekty przeznaczone do publikowania w internecie. Interfejs jest bardzo przejrzysty, ale ja najbardziej lubię łączyć się z Hostingerm przez MCP: połączyłem go z Claude’em Code’em i z poziomu agenta zarządzam hostingiem, stronami i serwerami. Działa naprawdę bardzo dobrze. (Informacja dodatkowa: MCP, czyli Model Context Protocol, to otwarty standard pozwalający modelom AI sięgać po zewnętrzne narzędzia i usługi.)
Jeśli chcielibyście wytestować usługę, w ramach Black Friday Hostinger ma teraz bardzo wysokie zniżki oraz 30-dniową gwarancję zwrotu pieniędzy. Do zgarnięcia jest m.in. plan bez limitu: nielimitowana liczba stron, darmowa domena na rok, 50 GB pamięci i codzienne kopie zapasowe. W koszyku działa też kod rabatowy Mikolaj10, obniżający cenę o dziesięć procent.
Głos: dyktowanie, spotkania, konferencje i ratowanie nagrań
Jak być może widzieliście, promptuję Claude’a głosem — po prostu mu coś mówię. Bardzo dobrze sprawdza się WhisperFlow, bo uczy się mojego stylu i słownictwa. Szczerze jednak powiem, że wbudowane funkcje w samym Claude Code — w tym oto miejscu menu — już bardzo dobrze rozumieją także polski. Dokładnie tak samo działa to w Codexie, więc zewnętrzne narzędzie wcale nie jest konieczne. Ja trzymam się WhisperFlow z przyzwyczajenia i po to, żeby transkrypcja działała również w aplikacjach innych niż agentowe.
Jeśli chodzi o nagrywanie spotkań — żeby wnioski wrzucać potem do swojego „drugiego mózgu”, o którym opowiadałem w ostatnim odcinku — bardzo fajnie sprawdza się Granola. Popularną alternatywą jest Fireflies, a WhisperFlow niedawno też dodał nagrywanie rozmów, ale szczerze: nie mam czasu testować kolejnych narzędzi w kółko. A gdyby transkrypcję chcień wynieść na wyższy poziom — konferencje, wykłady, spotkania na żywo — to o dwóch urządzeniach rozmawialiśmy ostatnio w społeczności Agents Club, do której jeszcze raz zapraszam: Plaud i Pocket. Przyklejasz je do telefonu, a one zapisują na przykład prelekcje czy wydarzenia offline.
I kończąc temat dźwiękowy: Adobe Podcast, z którego korzystam i który próbowałem zastąpić choćby wspomnianym wcześniej wyszukiwaniem na Hugging Face. Działa bardzo przyzwoicie: wrzucam słabe nagranie głosowe — gdy coś źle się nagra albo nie mam wygłuszonych ścian (nie wiem, czy widać, że właśnie ruszam swoimi panelami akustycznymi). Darmowe limity są bardzo hojne, do trzydziestu minut miesięcznie, może nawet dziennie. Adobe Podcast czyści dźwięk tak, że brzmi jak studyjny. Czasem barwa mojego głosu odrobinę się zmienia, ale jako ostateczna deska ratunku narzędzie sprawdza się znakomicie.
Zamiast Perplexity: Firecrawl, Exa i w ostateczności Apify
Na koniec narzędzia, które zastąpiły mi Perplexity. Już samo zwykłe wyszukiwanie przez Claude’a — „sprawdź to, przeszukaj internet w poszukiwaniu tamtego” — działa całkiem przyzwoicie. Nie idealnie, ale wystarczająco. A jeśli chcemy ten aspekt Claude’a albo Codexa podkręcić, można podłączyć Firecrawl albo Exa. Oba działają bardzo dobrze: pozwalają monitorować strony konkurencji, ściągać kilkanaście różnych adresów i porównywać, co się między nimi różni. To po prostu przeszukiwanie internetu na sterydach — Firecrawl i Exa otwierają agentowi miejsca, do których normalnie nie ma wstępu. O Firecrawl nagrałem cały odcinek, do którego też was zapraszam.
A jeśli i to nie wystarczy, najwyższą instancją do kombinowania i pobierania danych z sieci jest Apify. Udostępnia tak zwanych aktorów, czyli gotowe skrypty scrapujące — z TikToka, Map Google, Instagrama, Allegro, Olx, zewsząd, skoro tylko chcemy. Puszczamy Apify i dostajemy dziesiątki, setki, tysiące rekordów. To rozwiązanie płatne, ale na starcie wystarczy doładowanie rzędu pięciu, czasem dziesięciu dolarów. Apify można połączyć bezpośrednio z Claude’em Code’em i kazać agentowi przeglądać wybrane dane z sieci. Ważna uwaga: Apify wymaga konkretnych argumentów wejściowych. Nie bardzo zadziała polecenie „przeszukaj najlepszych web designerów na LinkedInie” — usługa sprawdzi się lepiej, gdy podamy konkretne firmy, w których ci projektanci mieliby pracować, albo konkretnych nazwiska i będziemy pobierać na przykład ich posty albo informacje o zatrudnieniu. Brakujące argumenty Claude oczywiście uzupełni, ale dobrze mieć tę świadomość. Można też połączyć się z Apify bezpośrednio przez konektor — widać to tutaj, na ekranie — i wtedy agent sam znajdzie odpowiednich aktorów i sam się z nimi zsynchronizuje.
Krótkie wzmianki i zakończenie
Kończąc, zaproszę was do mojego newslettera — a jeśli, tak jak ja, wpadliście w narzędziową gorączkę, kilka krótkich wzmianek o narzędziach, które niekoniecznie są oparte na AI, a których używam w działalności. PostHog — do śledzenia danych i zachowań użytkowników na stronach. MailerLite — do wysyłania maili i kampanii e-mail marketingowych; albo otwarta alternatywa, którą można skonfigurować samodzielnie i dzięki temu wysyłać wiadomości niemal za darmo — Plank. Sam z niej nie korzystam, ale mój kolega Wojtek Woźniak, który był już gościem na kanale, wspominał o niej ostatnio i chciałem ją zasygnalizować. Do zarządzania mediami społecznościowymi przez agentów służą na przykład Postiz i PostBridge — oba ułatwiają publikowanie na konkretnych platformach. I wreszcie: jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, jak działają automatyzacje w stylu „skomentuj coś, a wyślę ci tamto” — zwykle opierają się na ManyChat, z którego ostatnio korzystam mniej, ale korzystałem.
I to chyba mój dzisiejszy absolutny limit narzędziowy. Dziękuję za uwagę — zapraszam do Agents Club i do subskrypcji kanału.