O czym jest ten film
- Grokbot to platforma xAI do tworzenia wielu agentów AI działających w chmurze — każdy z nich ma własny komputer z przeglądarką, systemem plików i terminalem, więc pracuje dalej nawet po zamknięciu laptopa.
- W pokazanym demo zespół dwóch botów (architekt i deweloper 3D) zaprojektował dom trzysypialniowy z basenem: makiety koncepcyjne, rzuty w PDF, model trójwymiarowy do spacerowania w przeglądarce — a całość trafiła na GitHuba i została wdrożona na Vercelu.
- Platforma sama dobiera model i poziom rozumowania do zadania — od szybkich i tanich modeli po Claude Opus 5.5 do trudnego kodu, Midjourney czy Nano Banana do obrazów i Suno do muzyki, nie stroniąc od rozwiązań konkurencji.
- W odróżnieniu od agentów OpenAI (dots), gdzie w danym momencie działa jeden asystent, w Grokbot można utworzyć dowolnie wiele botów i łączyć je w grupy ze wspólnym kontekstem i komunikacją między członkami.
- Boty uczą się przez obserwację: raz pokazany proces zapisują jako „rutynę” — zaplanowane zadanie uruchamiane według harmonogramu; system pamięci gromadzi po drodze preferencje, pliki i loginy użytkownika.
- Dostęp wymaga subskrypcji X od planu Premium (ok. 30 USD miesięcznie; Super 100 USD, Ultra 200 USD) albo subskrypcji Cursora; plany darmowy i Plus nie odblokowują bota. Autor poleca plan Super lub wyższy, bo na Premium limity kończą się zbyt szybko.
- Interfejs jest celowo ubogi: nie ma wyboru modelu ani poziomu rozumowania, a zapytany wprost bot odmówił zdradzenia, na czym pracuje.
- Na maszyny agentów można wejść jak na zdalny pulpit — przyglądać się pracy lub przejąć stery, na przykład żeby zalogować się do aplikacji, w której bot utknął.
- Integracje podłącza się jednym kliknięciem (Gmail, GitHub, Notion, Vercel, Supabase), dzięki czemu agenty czytają i odpowiadają na maile, zakładają repozytoria, wypychają zmiany i otwierają pull requesty.
- Całość to praktyczny przewodnik krok po kroku: rejestracja, instalacja aplikacji, pierwszy bot, rutyny, grupy, integracje i weryfikacja efektu na żywym projekcie.
10 najważniejszych takeaways — z kontekstem zastosowania
1.Deleguj pracę, nie pilnuj agentów
Na czym polega: Boty Grokbota działają w chmurze xAI, na własnych maszynach z przeglądarką, systemem plików i terminalem — a nie na komputerze użytkownika. Rolą człowieka jest zlecić zadanie i odebrać wynik.
Jak stosować: Sformułować cel, oczekiwany format efektu i kryteria ukończenia, a potem spokojnie zamknąć laptopa. Wzorzec z filmu: brief → makiety koncepcyjne → rzut w PDF → model 3D → repozytorium.
Na co uważać: Agent potrafi utknąć na czynności wymagającej człowieka, np. na logowaniu do usługi. Wtedy trzeba wejść na jego maszynę i dokończyć ten krok samodzielnie.
2.Zaufaj automatycznemu doborowi modeli — ale miej plan awaryjny
Na czym polega: Grokbot sam ocenia złożoność zadania i wybiera model oraz poziom rozumowania: tani i szybki do prostych poleceń, Claude Opus 5.5 do trudnego kodu, Midjourney lub Nano Banana do grafik, Suno do muzyki.
Jak stosować: Zamiast kombinować z konfiguracją, inwestować czas w precyzyjny opis zadania: cel, kontekst, oczekiwany efekt. To najlepszy dostępny sposób wpływu na wynik.
Na co uważać: Bezpośredniego wpływu na wybór modelu nie ma — w demo bot wprost odmówił odpowiedzi, na czym pracuje. Przy słabych wynikach można poprosić o konkretny model, ale bez gwarancji, że prośba zostanie uwzględniona.
3.Wyznacz jednego bota na kierownika projektu
Na czym polega: Wśród agentów można wskazać domyślnego — orkiestratora — który rozdziela pracę między resztę i pilnuje dopięcia całości. W demie główny bot poprawnie pokierował kolejnością: najpierw koncepcje, potem wybór użytkownika, na końcu model 3D.
Jak stosować: Tworząc grupę, opisać rolę kierownika wprost („delegujesz zadania między agentami i dopilnowujesz realizacji”) oraz ustawić domyślnego bota w ustawieniach.
Na co uważać: Bez jednoznacznego opisu roli boty mogą odpowiadać w przypadkowej kolejności albo dublować robotę.
4.Grupa to wspólny kontekst — i wspólne pliki
Na czym polega: Boty dodane do grupy widzą te same informacje, mogą pisać do siebie i przekazywać sobie zadania. W panelu grupy lądują wszystkie materiały: rzuty, wizualizacje, obrazy.
Jak stosować: Zakładać jedną grupę na projekt i trzymać w niej pliki robocze — każdy agent pracuje wtedy na identycznych danych.
Na co uważać: Wspólny kontekst to też wspólne ryzyko: błędna wersja planu trafi do wszystkich naraz. Warto z góry ustalić, który plik jest wersją wzorcową (w demie: PDF od architekta).
5.Ucz boty przez pokazanie, nie przez konfigurację
Na czym polega: Bot potrafi zapisać raz pokazany proces jako rutynę — zaplanowane zadanie uruchamiane według harmonogramu. Do tego dochodzi pamięć, w której agent gromadzi preferencje, pliki i loginy, pracując coraz sprawniej.
Jak stosować: Raz przeprowadzić bota przez proces i poprosić o rutynę — np. przypomnienie o rozprostowaniu nóg co 30 minut albo cotygodniowy przegląd skrzynki. Rutyny widać w panelu bota i wyłącza się je jednym kliknięciem.
Na co uważać: Źle zapamiętany proces będzie się powtarzał razem z błędem, więc rutyny trzeba od czasu do czasu przeglądać. Skoro agent zapamiętuje też dane logowania, świadomie decydujcie, co mu powierzacie.
6.Zaglądaj agentowi na maszynę
Na czym polega: Każdy agent ma własny komputer, do którego można podejrzeć pracę — albo przejąć nad nim stery i np. samodzielnie otworzyć przeglądarkę.
Jak stosować: Gdy bot staje w miejscu (logowanie, weryfikacja), wejść na maszynę, zrobić co trzeba i oddać kontrolę — agent dokończy zadanie.
Na co uważać: To pełnoprawne środowisko, nie symulacja. Operacje wykonane na maszynie agenta dzieją się naprawdę.
7.Policz koszt przed startem
Na czym polega: Dostęp wymaga subskrypcji X od planu Premium (ok. 30 USD miesięcznie) albo subskrypcji Cursora, która często już go obejmuje. Plan darmowy i Plus bota nie odblokowują; Super kosztuje 100 USD, Ultra 200 USD.
Jak stosować: Najpierw sprawdzić, czy nie płaci się już za Cursora. Jeśli nie — autor wprost odradza najtańszy płatny plan: limity kończą się na nim stanowczo za szybko.
Na co uważać: Strona cennika bywa myląca, bo eksponuje plany, które w ogóle nie dają dostępu do bota. Paradoksalnie najprościej zarejestrować się właśnie stamtąd.
8.Pozwól botom tworzyć boty i grupy
Na czym polega: Nowych agentów nie trzeba klikać ręcznie — wystarczy opisać innemu botowi, kogo potrzebujemy, a ten utworzy agentów i pogrupuje ich w zespół.
Jak stosować: W opisie zawrzeć nazwę roli, zakres obowiązków, narzędzia (np. generowanie obrazów do makiet) oraz formę efektu (PDF z rzutami, spacerowalny model 3D).
Na co uważać: Jakość zespołu zależy od precyzji opisu — zbyt ogólnikowe instrukcje dadzą boty o nakładających się kompetencjach, a w efekcie chaos zamiast podziału pracy.
9.Podłącz GitHuba na starcie projektu
Na czym polega: Po połączeniu konta agenty mogą zakładać repozytoria, wypychać zmiany, otwierać zgłoszenia i pull requesty. W demie cały projekt trafił na GitHuba automatycznie, razem ze zrzutami ekranu.
Jak stosować: Podpiąć GitHuba w zakładce aplikacji i na początku każdego projektu poprosić o repozytorium, a potem o kolejne porcje zmian.
Na co uważać: Nadane uprawnienia działają dla wszystkich botów naraz, więc warto przemyśleć ich zakres. Repozytorium publiczne oznacza, że kod i materiały widzi każdy.
10.Weryfikuj efekt samodzielnie, nie deklaracją agenta
Na czym polega: Dopiero wdrożenie na Vercelu i „spacer” po modelu pokazały, że dom odpowiada planowi — mimo drobnych wpadek, jak zabawnie ustawione łóżko w sypialni.
Jak stosować: Nie kończyć na meldunku „gotowe”: otworzyć repozytorium lub wdrożenie, porównać efekt z założeniami i przetestować interaktywnie.
Na co uważać: Agent potrafi zgłosić sukces przy projekcie tylko zbliżonym do briefu. Im trudniejsze zadanie (np. praca w 3D), tym większe ryzyko odchyleń.
Redakcyjne tłumaczenie
Więcej niż asystent
Spędziłem ostatnio dużo czasu z Grokbotem i to zdecydowanie coś więcej niż prosty asystent AI. Tak, potrafi czytać maile, zaglądać do kalendarza i załatwiać te wszystkie podstawowe rzeczy. Ale można go zmusić do naprawdę poważnych wyczynów. Poprosiłem niedawno zespół botów o zaprojektowanie domu trzysypialniowego z basenem. Jeden agent przygotował rzuty, drugi przeniósł plan w trzeci wymiar — tak, że mogłem później spacerować po tym domu w przeglądarce. A gdy wszystko było gotowe, wszystkie pliki wylądowały na GitHubie.
Wyobraźcie sobie, że jesteście architektem albo projektantem wnętrz i macie takie narzędzie na wyciągnięcie ręki. Wasze agenty dostają własny komputer w chmurze, czyli można zamknąć laptopa, a one będą pracować dalej.
(Informacja dodatkowa: xAI to firma stojąca za modelem Grok, ściśle powiązana z serwisem X.)
W tym materiale pokażę, jak skonfigurować Grokbota i zbudować pierwszy zespół AI. Aha — jeśli macie już subskrypcję Cursora albo X, być może dostęp macie w pakiecie.
(Informacja dodatkowa: Cursor to edytor kodu rozbudowany o funkcje AI.)
Czym właściwie jest Grokbot?
To aplikacja, w której tworzycie dowolną liczbę agentów. I zamiast siedzieć im nad głową, po prostu delegujecie im pracę. Wszystkie boty działają na infrastrukturze xAI, a nie na waszym sprzęcie — więc naprawdę można zamknąć laptopa, a agenty będą kontynuować zadanie. Mają własną przeglądarkę i własny system plików, więc potrafią pobierać i instalować oprogramowanie, a także uruchamiać polecenia w terminalu.
Fragment sponsorowany: Blotato
Ten materiał sponsoruje Blotato. Zobaczcie: ktoś zostawia komentarz pod moim rolkiem na Instagramie, a chwilę później pełny poradnik, o który prosił, ląduje w jego prywatnych wiadomościach. Ja nie muszę ruszyć nawet palca. Pod każdym rolkiem pojawiają się w kółko te same pytania: „Gdzie znajdę poradnik?”, „Jak to ustawić?”. Odpowiadanie na każdy komentarz osobiście po prostu nie wchodzi w grę — i wiele z nich ginie po drodze. I tu wkracza Blotato.
Blotato łączy wasze konta w mediach społecznościowych z Claude, żebyście mogli publikować, czytać komentarze i automatyzować wiadomości prywatne z poziomu AI, którego już używacie — bez otwierania kolejnego panelu. Mówię Claude’owi, czego chcę: jeśli ktoś napisze komentarz z ustawionym słowem kluczowym, automatyzacja najpierw prosi tę osobę o obserwację mojego konta, a potem wysyła link do kanału na YouTube, gdzie leży poradnik. Claude buduje automatyzację narzędziami Blotato i gotowe. Od tej chwili gdy ktoś zapyta w komentarzu o poradnik, Blotato wysyła mu wiadomość prywatną, prosi o obserwację, a następnie podaje link. Równie dobrze może to być strona produktu albo wasze usługi — co chcecie. Każde zgłoszenie dostaje odpowiedź, a cały proces toczy się w tle. Wszystko, co pokazałem, mieści się w planie Starter. Link w opisie daje 30 procent zniżki — kod LEON30.
Zero konfiguracji: platforma sama dobiera model
Kolejna rzecz, która robi różnicę, to prostota obsługi. W innych asystentach AI to wy ustawiacie dostawcę, model, poziom rozumowania, a do tego ręcznie podpinacie wszystkie narzędzia. Grokbot podchodzi do sprawy inaczej: od razu obsługuje całą masę modeli i narzędzi i sam decyduje, które najlepiej pasują do zadania. Nie trzeba niczego wskazywać. Dla szybkich, prostych poleceń sięgnie po tani i szybki model; przy zaawansowanym kodowaniu może użyć Claude Opus 5.5; do generowania obrazów — Midjourney, do muzyki — nawet Suno.
I to szanuję: twórcy nie boją się sięgać po modele konkurencji, gdy tak wypada lepiej. Większość rywali trzyma się własnych rozwiązań — agenty OpenAI zwane „dots” działają na GPT-6, te od Claude na modelach Claude, a Muse na Muse Spark. Owszem, w narzędziach stawianych we własnym zakresie (tzw. self-hosted) model można wskazać, ale wiąże się to z mnóstwem konfiguracji, zwłaszcza gdy do tego dochodzi generowanie obrazów, muzyki i tak dalej.
Zespoły, rutyny i pamięć
Nie jesteście też skazani na pojedynczego bota — to wyraźna przewaga nad OpenAI dots, gdzie w danym momencie działa tylko jeden agent. Boty mogą ponadto rozmawiać ze sobą: dzielić się kontekstem i przekazywać sobie zadania. Ja lubię mieć w ekipie małego kierownika projektu — to on rozdziela pracę i pilnuje, żeby wszystko zostało dopięte.
Agenty uczą się również przez obserwację: możecie raz pokazać botowi jakiś proces, a on zapisze go jako rutynę, czyli zaplanowane zadanie, które od tej pory będzie uruchamiał według harmonogramu. Bardzo potężny jest też system pamięci — bot coraz lepiej poznaje wasze preferencje, pliki i loginy, więc z czasem po prostu działa sprawniej.
Możliwości programistyczne
Wiem, że dla wielu z was liczy się przede wszystkim kodowanie — i tak, Grokbot jest naprawdę dobrym agentem programistycznym. Może przekazać zadania chmurowym agentom Cursora, które działają w tle, a na końcu otwierają pull requesty.
(Informacja dodatkowa: pull request to propozycja włączenia zmian do kodu projektu, składana np. w serwisie GitHub.)
Obsługuje też tzw. strony (pages): gdy budujecie dashboard albo aplikację internetową, Grok może ją wdrożyć i udostępnić we własnym serwisie.
Dostęp i ceny
Do Grokbota można się dostać na kilka sposobów, ale główne to aplikacja desktopowa i mobilna; boty da się też oznaczać w Slacku. W tym materiale posługujemy się wersją na komputer.
Zanim wejdziemy w aplikację, słowo o cenach. Dostęp wymaga subskrypcji X albo subskrypcji Cursora. Jeśli już płacicie za Cursora, spore szanse, że Grokbota macie w pakiecie. W pakietach X: darmowy i Plus niestety nie dają dostępu — zaczyna się dopiero od planu Premium. Ten kosztuje około 30 dolarów miesięcznie, Super 100, a Ultra 200 dolarów.
Muszę być z wami szczery: zacząłem od Premium i na tych 30 dolarach limity kończyły mi się stanowczo za szybko. Jeśli tylko możecie, polecam plan Super albo wyższy.
Instalacja i pierwszy bot
Koniec z teorią, ruszamy do praktyki. Wchodzimy na adres x.ai/bot — link zostawiam w opisie. Wystarczy pobrać i zainstalować Grokbota na swój system; na tej samej stronie obejrzycie cennik. I tu uwaga: strona z cenami jest momentami po prostu myląca, bo wymienia plan darmowy i Plus, które w ogóle nie dają dostępu do bota. Według mnie najprościej zapisać się właśnie stamtąd: klikacie „Get Premium” albo „Get Super”, zakładacie nowe konto X, jeśli jeszcze go nie macie, albo logujecie się na istniejące, podajecie kartę i przechodzicie na wyższy plan.
Po opłaceniu subskrypcji dokańczacie instalację. Przy pierwszym uruchomieniu Grokbot poprosi o zalogowanie kontem X, a potem o stworzenie bota: nadajecie mu nazwę (mój nazwa się „Bot Leona”), wybieracie awatara i kolor. To naprawdę cała filozofia. Kolejne agenty tworzy się plusem — nazwa, ikona, kolor — i tak w kilka minut macie własną ekipę. Osobny bot do poczty, drugi do segregowania zgłoszeń na GitHubie, trzeci do zarządzania kalendarzem — ogranicza was tylko wyobraźnia.
Panel bota i pierwsza rutyna
Boty włączacie kliknięciem na pasku po lewej. Kliknięcie nazwy agenta u góry otwiera panel po prawej: widać w nim wszystkie rutyny, czyli zaplanowane zadania, a można tam też zmienić nazwę, ikonę czy kolor bota.
Jak wspominałem, można poprosić agenta, by zapamiętał pewien proces i uruchamiał go w regularnych odstępach. Stwórzmy prostą rutynę: „Utwórz proszę rutynę, która będzie mi przypominać o rozprostowaniu nóg co 30 minut”. Bot odpowiada: „Jasne, już ustawiam” — i po chwili rutyna ląduje na liście po prawej stronie, razem z terminami kolejnych uruchomień.
Bota można też podpiąć do Slacka: wystarczy go oznaczyć w rozmowie, a odpowie na wiadomość.
Maszyna agenta — podgląd i przejmowanie sterowania
Jeśli klikniemy ikonę komputera, zobaczymy coś wyjątkowego: to pełnoprawna maszyna. Możemy przyglądać się, co agent na niej porabia, albo przejąć stery i poprowadzić ją samodzielnie — na przykład otworzyć Chrome’a. Sprawdza się to, gdy agent natrafi na przeszkodę: powiedzmy, że wymaga zalogowania do jakiejś aplikacji. Wtedy się zatrzyma, poprosi was o logowanie, a po waszej interwencji wróci do sterowania.
Zmienić można również głos agenta, tempo mowy i język.
Co pracuje pod maską?
Jeśli mieliście już styczność z takimi aplikacjami, pewnie coś wam się rzuciło w oczy: nie ma tu żadnej opcji ustawienia modelu ani poziomu rozumowania. Nic. Więc co właściwie pracuje w tle? Otóż Grokbot — a ściślej jego „harness”, czyli warstwa nadzorująca przebieg zadania — sam ocenia, jak trudne jest polecenie, i na tej podstawie dobiera model oraz poziom rozumowania. Odpowiedzi w codziennej pracy są błyskawiczne, najpewniej dzięki modelowi Grok. Ale gdy zadanie robi się naprawdę złożone, platforma może przekazać je np. Opusowi 5.5. A jeśli poprosimy o obrazek, sięgnie po Nano Banana, Midjourney albo inną usługę graficzną.
Sprawdźmy to: „Wygeneruj proszę obrazek psa jedzącego loda”. I proszę — mamy uroczego psa z lodem.
Zarządzanie botami i boty tworzące boty
Ulubionych agentów można przypiąć na szczyt listy. Można też wskazać bota domyślnego — takiego naszego kierownika, orkiestratora: klikamy prawym przyciskiem na obecnego domyślnego i wybieramy zamianę na innego. Prawym przyciskiem usuwa się też boty. A najfajniejsze: nowego agenta może stworzyć sam agent.
Posłużę się dyktowaniem głosowym: „Cześć, stwórz proszę dwóch kolejnych botów. Pierwszy to architekt — odpowiada za projektowanie: rzuty i schematy architektoniczne. Może przygotowywać makiety za pomocą generowania obrazów, a gdy użytkownik zatwierdzi wybrany projekt, tworzy właściwy rzut i dokumentację w PDF. Drugi to programista, który weźmie ten plan i zamieni go w obiekt 3D, po którym można się poruszać”.
Wysyłam. Bot melduje, że obaj są gotowi — Architekt oraz Deweloper domu 3D — i faktycznie, oto nasze dwa nowe agenty.
Grupa jako zespół projektowy
Lubię też tworzyć grupy — zwykle po jednej na projekt. Poprośmy i o to: „Świetnie, dziękuję. Stwórz proszę nową grupę, dodaj do niej siebie i tych dwóch agentów, nazwij ją Architecture Group. W tej grupie odgrywasz rolę kierownika projektu, który deleguje pracę między tamtych dwóch”.
I gotowe: po lewej stronie mamy grupę z trzema członkami — główny bot, architekt i deweloper 3D. Grupa oznacza wspólny kontekst: agenty widzą te same informacje i mogą pisać do siebie nawzajem.
Brief: przytulny dom z basenem
Zaczynajmy. „Dobra, ekipo. Chciałbym, żebyście zaprojektowali dom trzysypialniowy z basenem i małym ogrodem. Nic przesadnego, niezbyt wielki — po prostu przytulny”.
Ponieważ poinstruowaliśmy głównego bota, by odgrywał kierownika, ten odpowiada pierwszy: „Piękny brief, Leon. Architekcie, twoja kolej”, a do dewelopera: „Wchodzisz, gdy Leon wybierze koncepcję z planu”. Zadanie zrozumiał bez wyjątku.
Czekamy na propozycje architekta — a, właśnie przyszły. Dostaliśmy trzy projekty koncepcyjne, co jest fajne, bo Grokbot ma wbudowane generowanie obrazów i potrafi przygotować takie makiety. Właściwego rzutu jeszcze nie ma — dopiero rozpoznajemy, co mi się podoba. Podoba mi się koncepcja B. Wybieram B.
Przy okazji: jeśli zainstalujecie aplikację mobilną, wszystko to zrobicie też z telefonu.
Architekt wrócił z rzutem, więc otwieramy PDF. Zawiera trójwymiarową wizualizację domu oraz rzut z góry. Kolejna wersja planu trafiła do dewelopera, więc efekt powinniśmy zaraz zobaczyć.
Próba wymuszenia modelu
Nie wiem, czy to konieczne, ale pokażę wam coś, co lubię robić. Grokbot stara się sam wybrać najlepszy model do roboty, natomiast ja wiem, że praca w 3D jest dla modelów naprawdę trudna, a Opus 5.5 radzi sobie z nią znakomicie. Pytam więc: „Deweloperze, jakiego modelu i poziomu rozumowania używasz?”. Popatrzcie na tę odpowiedź: „Jestem Grokbot i nie zdradzam szczegółów tego, co mam pod maską”. Co za bezczelnik! Spróbuję nacisnąć: „Rozumiem, ale pamiętaj, że 3D to twardy orzech dla agentów kodujących. Jeśli się da, użyj Opusa 5.5 na wysokim poziomie rozumowania”. Nie wiem, czy to cokolwiek daje — wygląda na to, że w ogóle mnie ignoruje. Ale gdyby wyniki były słabe, warto spróbować poprosić Grokbota o konkretny model.
Wspólne pliki w grupie
Jak wspominałem, modele w grupie dzielą kontekst i pliki. Widać to po otwarciu grupy: w materiałach leżą rzut domu i obrazy trójwymiarowe.
Ustawienia i integracje
Póki deweloper pracuje, rozejrzyjmy się po aplikacji. Ustawienia są maksymalnie oszczędne: motyw, kolor akcentu — dosłownie podstawy. Równie prosto wygląda sekcja użycia i płatności. Ciekawsza jest zakładka aplikacji: znajdziemy tu mnóstwo integracji — Vercel, Supabase, Notion i wiele innych. Chcecie połączyć Grokbota z Gmailem? Klikacie, autoryzujecie się i agenty będą czytać oraz odpowiadać na wasze maile.
Ja osobiście zawsze podpinam GitHuba. Gdy agenty budują projekt, możemy prosić je o tworzenie repozytoriów i wypychanie zmian, a nawet o zakładanie zgłoszeń i pull requestów. Podłączam GitHuba i od razu wydaję polecenie: „Stwórz repozytorium GitHub dla tego projektu o nazwie Architecture Demo i ustaw je jako publiczne”. Robię je publicznym, więc jeśli chcecie sami zajrzeć do zawartości — zapraszam.
A, właśnie zauważyłem powiadomienie od głównego agenta: „Czas rozprostować nogi”. Nasza 30-minutowa rutyna faktycznie się uruchomiła. Wyłączam ją — i tyle wystarczy.
Efekt: od briefu do spaceru po domu
Deweloper wrócił, uznał koncepcję za odważną i wypchnął zmiany na GitHuba. Na GitHubie projekt faktycznie jest, razem z małymi zrzutami ekranu. Jak jednak przetestować efekt? Najprościej: przenoszę demo do Vercela i wdrażam.
(Informacja dodatkowa: Vercel to platforma do szybkiego wdrażania aplikacji internetowych.)
I mamy dom: tył, przód, basen, taras. Porównanie z planem? Basen się zgadza, taras też; wejście prowadzi do salonu z jadalnią, garaż po prawej stronie, sypialnie po drugiej. Gdy przechadzam się po tej przestrzeni, widzę basen, taras i przejście do głównej sypialni — i faktycznie tam prowadzi. Ustawienie łóżka bawi mnie najbardziej, ale miło jest wejść do salonu: dom rzeczywiście odpowiada planowi.
Na koniec
To był Grokbot w pigułce. Jeśli podobał wam się materiał, zostawcie łapkę i zasubskrybujcie kanał po więcej poradników o kodowaniu agentowym. Do zobaczenia w następnym!